{"id":27246,"date":"2019-04-25T09:00:45","date_gmt":"2019-04-25T08:00:45","guid":{"rendered":"https:\/\/speakersacademy.com\/?p=101558"},"modified":"2026-06-02T13:26:03","modified_gmt":"2026-06-02T11:26:03","slug":"mensenrechten-zijn-nooit-af","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/speakers-academy.prod.level-level.nl\/nl\/mensenrechten-zijn-nooit-af\/","title":{"rendered":"Mensenrechten zijn nooit af"},"content":{"rendered":"\n

\u201cDe vrijheid van de \u00e9\u00e9n is als het goed is even groot als die van de ander. Wanneer daarin verschil zit moeten we daarover praten en elkaar niet de kop inslaan.\u201d<\/p>\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n

\u201cMensenrechten zijn zuurstof voor de samenleving. In ruim honderd landen zijn desondanks beperkende wetten en maatregelen aangenomen, waardoor mensen bepaalde dingen niet meer mogen, zoals demonstreren, zich verzamelen of dingen schrijven die volgens de autoriteiten onpatriottisch of staatsonvriendelijk zijn. Logisch dat zo de zuurstof uit de samenleving weglekt.\u201d<\/p>\n

Eduard Nazarski, de bevlogen directeur van de 50-jarige Nederlandse afdeling van Amnesty International, kijkt die ontwikkeling met lede ogen aan, maar gelukkig ziet hij ook dat het in andere delen van de wereld beter gaat.<\/p>\n

Zolang er mensen zijn, is er al sprake van wreedheid en geweld. Nagenoeg alle volken en overheden hebben zich daaraan op een bepaald moment in de tijd schuldig gemaakt. Ook Nederland. Hoewel er nu betere afspraken zijn over wat wel en niet mag, is het een utopie te denken dat dit ooit helemaal zal veranderen. Het goede nieuws is dat dankzij Amnesty wereldwijd heel wat gewetensgevangenen zijn vrijgekomen, er bijvoorbeeld een anti-martelverdrag is gekomen en de doodstraf in 142 landen is afgeschaft, tegen zestien veertig jaar geleden. Exponenti\u00eble groei in de goede richting.<\/p>\n

\u201cNatuurlijk is dat niet alleen onze verdienste, maar wij hebben die en vele andere zaken wel op de agenda gezet. Helaas zijn er ook tegenbewegingen. Zo vindt president Donald Trump dat het hard aanpakken (martelen!) van \u2018smerige terroristen\u2019 best kan, ook al is in het internationaal recht vastgelegd dat dit niet mag. Hij voelt zich gesteund door een grote achterban en zijn inlichtingendiensten zien \u2018uitgebreid verhoor\u2019 door dit beleid als min of meer legitiem.\u201d Ook is de kwestie rond de gescheiden migrantenfamilies er nog verre van opgelost. Dat zijn er volgens Amnesty\u2019s website meer dan iedereen denkt. En niet alleen daar is nog genoeg te doen. Zoals in Rusland. Niet voor niets staat in zijn kantoor aan de Amsterdamse Keizersgracht een grote zwart-witfoto van Vladimir Poetin tegen de wand.<\/p>\n

\u201cPoetin zegt dat de wet aan zijn kant staat, maar als je wat ze doen vergelijkt met internationaal recht blijkt heel wat anders.”<\/p><\/blockquote>\n

\u201cDie staat daar om mij eraan te herinneren dat we moeten doorwerken. Laatst waren hier twee Russische collega\u2019s. Zij hebben de foto direct omgedraaid\u201d, lacht Eduard. \u201cPoetin zegt dat de wet aan zijn kant staat, maar als je wat ze doen vergelijkt met internationaal recht blijkt heel wat anders. Ik sprak in Den Haag met twee Russen, op weg naar huis bleek dat Pussy Riot-activist Pjotr Verzilov vergiftigd was, na de eerdere vergiftigingsgevallen in Groot-Brittanni\u00eb.\u201d Zij het niet zo gruwelijk als in Saoedi-Arabi\u00eb en Afrikaanse landen, ook homorechten in Rusland zijn flink ingeperkt.<\/p>\n

\u201cIn de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staat daar helaas niets over, want dat was destijds geen onderwerp. Daaraan zie je dat mensenrechten nooit af zullen zijn en rechtvaardigheid niet vanzelf ontstaat, maar mede vorm moet krijgen in het maatschappelijk debat. Uiteindelijk gebeurt dat, maar dan is er weer iets anders waarvoor we moeten strijden.\u201d<\/p>\n

Hongarije gaat onder president Viktor Orb\u00e1n bijvoorbeeld de verkeerde kant op. \u201cMijn collega\u2019s zijn beducht dat dat de algemene sfeer tegen ngo\u2019s, migranten en vooral ngo\u2019s die migranten helpen verslechtert. Dat komt door overheidsmaatregelen en allerlei stigma\u2019s, maar ook door rechts-radicale groepen die het recht in eigen hand nemen. Dan ben je daar echt de pineut.\u201d<\/p>\n

Dilemma\u2019s blijven altijd<\/h3>\n

\u201cDe samenleving verandert, vaak sneller dan sommigen aankunnen.\u201d Eduard Nazarski hoopt dat zijn organisatie basale dingen, zoals het belang van de menselijke waardigheid en de gelijkheid tussen mensen, zo overtuigend kan blijven brengen dat dit straks het nieuwe normaal is. \u201cWij zijn vrij en moeten onze vrijheid ook gebruiken om die van anderen te vergroten, in Rusland, Azerbeidzjan, Turkije, Hongarije, Myanmar en al die andere landen waar men mensen onderdrukt en om politieke redenen gevangen zet. Het is onze opgave hun vrijheid te stimuleren, door stelling te nemen en zoveel mogelijk mensen te vragen mee te doen.\u201d<\/p>\n

Ter verduidelijking zegt hij: \u201cDe vrijheid van de \u00e9\u00e9n is als het goed is even groot als die van de ander. Wanneer daarin verschil zit moeten we daarover praten en elkaar niet de kop inslaan.\u201d Het is volgens hem allereerst belangrijk dat de wet iedereen hetzelfde behandelt, maar hij constateert ook dat dit soms misgaat. Als bijvoorbeeld iemand alleen vanwege diens huidskleur wordt opgepakt.<\/p>\n

Hij vindt ook dat we in ons land niet altijd goed met vluchtelingen en asielzoekers omgaan en schrijft en spreekt daar geregeld over. Het gesprek komt op de Armeense jongeren Lily en Howick, de Angolese student Mauro Manuel en eerder de Turkse kleermaker Zekeriya G\u00fcm\u00fc?.<\/p>\n

\u201cDingen gaan zo snel dat het goed is af en toe rust en kalmte bewaren.\u201d<\/p><\/blockquote>\n

\u201cToen ik wat langer in het veld actief was zei ik al dat asiel- en migratiebeleid nooit helemaal te beheersen is en dilemma\u2019s altijd blijven. Als de media erbij komen kijken krijgen sommige zaken en personen door de veelheid aan publiciteit bovendien bijna iconische proporties, wat het voor bewindspersonen niet gemakkelijker maakt verblijfsvergunningen te geven of weigeren.\u201d Zij zitten met het probleem dat de hand over het hart strijken kan betekenen dat veel meer mensen proberen ondanks een afwijzing toch te mogen blijven.<\/p>\n

Eduard oppert dat het daarom wellicht beter zou zijn niet op elk asielzoekers- of discriminatie-incident te reageren, maar vooral te focussen op trendmatiger ontwikkelingen. \u201cDingen gaan zo snel dat het goed is af en toe rust en kalmte bewaren.\u201d<\/p>\n

\u2018Nooit zo geschaamd\u2026\u2019<\/h3>\n

Wat Nederland betreft leven we, zegt de Amnestydirecteur, ondanks wat verbeterpuntjes, in een mooi land, een rechtsstaat met goede systemen en \u2018een hartstikke vrije pers\u2019. Dat geldt ook voor veel andere westerse landen, maar het is ook in Europa niet overal zo. \u201cIk heb veel gereisd, maar dat waren bijna nooit vakantiereisjes. Ik ben geregeld verzeild geraakt in ingewikkelde situaties, vooral tijdens bezoeken aan vluchtelingenkampen. Nooit heb ik me zo geschaamd als tijdens mijn bezoek aan het opvangcentrum Idomeni op de grens met Macedoni\u00eb.<\/p>\n

Ooit organiseerde ik popfestivals in Nederland. Als ik er nu een beroepsmatig bezoek zie ik overal toiletten, is de logistiek in orde en alles prachtig geregeld. In Griekenland is geen barst geregeld. Dat stoort me bovenmatig. Er zijn geen douches en wc\u2019s, het is er een afgrijselijke troep. Mensen wachten er in de regen en de modder op niks.<\/p>\n

In Idomeni werd een kind schoongespoeld met regenwater. Op Lesbos zitten 20.000 vluchtelingen. Voor het eiland zou dat gezien het aantal toeristen dat het aankan, geen probleem moeten zijn. Toch maken jongeren daar, volgens Artsen zonder Grenzen, uit wanhoop een eind aan hun leven, omdat geen perspectief is op een betere toekomst. We mogen niet wegkijken. Dit kan allemaal beter, maar er is een gebrek aan politieke wil. Men ziet het als bijkomende schade van de Turkije-deal.\u201d<\/p>\n

Eduard Nazarski heeft tijdens zijn reizen ook Nigeria als ingewikkeld ervaren. Een andere ervaring: \u201cIn een sloppenwijk van Nairobi, Kenia, kreeg ik toch even een warm gevoel. Op aanbeveling van een collega zei ik dat ik uit Den Haag kwam. Deze tamelijk ongeletterde mensen wisten dat daar het Internationaal Strafhof is en hadden gehoord over menselijke waardigheid en mensenrechten en dat zij die rechten ook kunnen claimen. Als je daarin als Amnesty katalysator kunt zijn, doe je heel belangrijk werk. \u201d<\/p>\n

\t\t\t\tIngesloten inhoud van YouTube overslaan\t<\/a>\t
\t\t
\t\t\t
\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tCookie-instellingen wijzigen\t\t\t\t\t<\/span>\t\t<\/button>\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tWeergeven op YouTube\t\t\t\t\t<\/span>\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/svg>\t\t<\/span>\t\t\t\t<\/a>\t\t\t<\/div>\t\t<\/div>\t<\/div>\t
\t\t\t\"\"\t\t
\t\t